فرق تقلب در افغانستان و ایران + بابک داد و آنچه او می بیند و من نه

1 - طبق خبر بی بی سی، سازمان ملل "خواستار رسیدگی دقیق" به جریان تقلب در انتخابات افغانستان شده است. در کشور ما با اینکه همزمان و بعد از انتخابات، حکومت آقایان با آن آشکاری و شدت مردم را سرکوب کرد ولی واکنش کشورهای دیگر و بخصوص سازمان ملل از یک نگرانی مختصر و کلیشه ای بیشتر نبود، آنهم نه به جریان کل انتخابات و تقلب آشکار آقایان بلکه فقط برای شدت خشونت پلیس در خیابان ها.

درآمد سرشار نفتی حکومتیان باعث شده که دولت دستش برای یک سری پروژه های ماجراجویانه باز باشد. پروژه ی اتمی بیشتر از همه باعث شده تا سازمان ملل نخواهد خودش را با حکومت ایران دربیاندازد و راه مذاکره را سخت تر کند. پروژه های نفتی و بازرگانی هم هست که بازار بزرگی را برای شرکت های خارجی فراهم می آورد. و البته افغانستان مثل ایران نیست و چیزی برای حراج ندارد جز یک مشت خاک که سی سال است چند بار به توبره کشیده شده است. حتما در افغانستان تقلب انجام شده که سازمان ملل با این به اصطلاح توپ پر جلو آمده است. اما در ایران هم همین مقدار و حتی بیشتر از آن تقلب انجام شده. تازه پس از آن مردم را به گلوله بسته اند، به آنها تجاوز کرده اند، شکنجه شان کرده اند و هر بی اخلاقی را در موردشان مرتکب شده اند، اما صدایی کارساز از سازمان های بین المللی در نیامده است. این حاصل کم کاری ما نیست، بیشتر حاصل حراج کشورمان است. هزینه ی این حراج را ما و نسل های بعدی می پردازیم.

2 - صحبت های تازه ی فرمانده ی سپاه را همه خوانده ایم. بگذریم که فرمانده ی سپاه چطور به همه ی بازجویی های متهمان و "اعترافات" آنها دسترسی دارد. سپاه چند سال است جای خودش را در ساختارهای قدرت محکم تر کرده است و حالا با این آشکاری به میدان آمده است. به نظر من فقط مسئله ی قدرت نیست. در کشور ما قدرت و ثروت های نجومی با هم رابطه ی تنگاتنگ دارند. بدون داشتن جایی در قدرت حاکم نمی توان به امکانات اقتصادی هم دست پیدا کرد. آنهم امکانات مالی و اقتصادی در آن ابعادی که سپاهیان پاسدار به دنبال آن هستند. امروز سرمایه ای ترین و مهم ترین صنایع و بازرگانی ما در دست سپاه است. سپاه حتی شرکت هایی دارد برای معاملات نفتی با کشورهای خارجی. جریان واردات و صادرات قاچاق از اسکله های ثبت نشده را چند سال پیش همین آقای کروبی افشا کرد. سپاه تا جایی که من در چند کتاب مربوط به افغانستان خوانده ام در قاچاق بنزین به افغانستان هم نقش دارد. این صحبت های دین و ولایت و غیرت دینی به نظر من در میان خود آقایان هم خریداری ندارد و بیشتر برای ساده دلانی است که خودشان مجبورند به امید گشایشی در زندگی شان هر بار گونی گونی نامه ی التماس به احمدی نژاد و امثال او در سفرهای شان بدهند.

3 - من نوشته های شجاعانه ی بابک داد را همیشه می خوانم. شما هم حتما همینطور. در دلم به صراحت اش آفرین می گویم. اما چیزی هست که در ذهنم نمی توانم آن را حلاجی کنم. اینقدر که بابک داد با صراحت از آینده ی بسیار نزدیک حرف می زند من در نوشته و گفته ی هیچکس دیگر نمی بینم. نه در نوشته ها و گفته های کسانی مثل موسوی و کروبی و نه حتی در خارج کشور که محدودیتی هم برای چنین حرف هایی وجود ندارد. مثلا عنوان نوشته ی تازه اش این است: "سبزها به "قانون اساسی نوين" بيانديشند! نظام رفتنی است!". و البته این ادعایی است که قاعدتا باید بتوانیم شواهدی در کوچه و خیابان برای آن ببینیم. نه جنبش سازمان یافته و نه حتی جنبش اجتماعی خودجوش با آن ابعادی که بتواند موجودیت نظام را زیر ضرب ببرد عملا وجود ندارد. وقایع سیاسی در کشور ما خیلی وقت ها قابل پیش بینی نیست. از پیروزی کودتای 28 مرداد بگیر تا جریان انقلاب که نه حکومت و نه حتی خود مخالفان در سال 1356 تصور نمی کردند که کار بزودی به آنجا برسد که همه دیدیم.

ولی با این حال هر بار که نوشته های بابک داد را می خوانم بیشتر به این فکر فرو می روم که این نویسنده ی صریح و شجاع چه چیز را می بیند که من یا دیگران نمی بینیم؟ واقعا نبض جامعه این روزها چطور می زند؟ 

4 - این فیلم را دیده اید؟